Antwerps.be - alles over de Antwerpse taal

Aentwaerps Nederlands

Menu

... of dubbelklik op eender welk Antwerps woord op deze site!

Dostojevski - Misdaad en straf

Orig. "Dostoyevski - Prestuplenie i nakazanie"

Een fragment uit het laatste hoofdstuk van Dostojevski's bekendste werk, ook bekend met de fout vertaalde titel "Schuld en boete".
Bron: Filip Camerman
Ingetikt door Krommenaas
Antwerpse tekst  

Dostojevski - Misdaad en straf

't Was wer nen eldere, waermen dag. In de vruge morgend, oem een uur of zes, ging 'em nor ze waerk on den ever van de rivier, waar dad in nen barak nen ove geboud was oem albast te braende, di dorna fijngestaempt wier. Ze ware daar meh un drije. In van de gevangene was meh ne wachtsoldaat nor de vesting gegon oem in of aender waerktuig t'ale, en den aendere brocht out en lee et in den ove. Raskolnikov verliet den barak, ging on den ever van de rivier oep ne stapel balke zitten en keek nen tijd nor de bri, verlate watervlakte. Van din ogen ever kost 'em de wijde laenden overzing. Van de vaere tegenoverliggenden ever kloenk aemper orbaar gezang. Oep de wijde, onoverzingbare steppe kost' e paar doenker punte zing: de tente van ne nomadestam. Daar was vrijad, daar lefden aender mense die ni in et minst leken oep de bevolking van de streek waar dat 'em was. Vr die mense stoeng den tijd stil, ze lefde nog in den iw van Abraham en z'n kuddes. Raskolnikov zat strak en onbeweeglijk te kijken en z'n gedachte wiere drome. A docht on niks bepaald, mor een diepe drefad kwelden 'em.
 
Toeng verscheen inis Sonja. Ze was zochtshes nor m te gekomen en zetten eureige neffen m. 't Was nog il vruug en de kilte van de morgend was nog ni' verdwene. Sonja ad euren aermoeiigen ouwe pels aan en ne grunen doek oem. Eur gezicht dreg nog de spore van eur zikte; 't was magerder en bliker gewrre. Ze glimlachte verblijd en vrindelijk, mor gaf 'em een il schuchter polleke, gelak altijd.
 
Ze stak alted zoe schuchter eur aend uit asof da' ze bang was dat 'em eur zou wegstote, en soems gaf z'm zelfs imol gin aend. A pakten eur aend alted meh iet van afkir vast en gretten eur knrrig. Soems zweeg 'em koppig tijdes il eur bezuuk. Dikkels vertrok ze bevend en verdrietig. Mor deze kir bleven un aenden in elkaar. A keek eur zoe nau en dan efkes aan, mor zee' dan niks en sleg derna z'n oge wer neer. Ze waren allin, niemand zag un. De wachtpost keek zjust nen aendere kaent oep.
 
A wist zelf ni e da 't kwam, mor inis was et asof dad iet m beetpakten en on eur vete goeide. A schriden en oemstrengelden eur knie. Ist was z'evig geschrokken en eur gezicht wier dodsblik. Ze sproeng recht en keek 'em bevend aan. Mor dan ad ze 't inis begrepe. Eindelos geluk straalden uit eur oge, ze begreep - en der was ginnen tijd vr twijfel - dat 'em van eur ield, dat 'em oneindig van eur ield en dad eindelijk de moment gekome was...
 
Ze wilden iet zegge, mor 't lukte ni. Trane stoengen in un oge. Ze waren alletwi blik en mager, mor in die ziekelijk blike snete straalden et morgendrod van den tekomst, van oepstaending tot nief lve. De liefden ad un da nief lve gegeven en et art van den ine was een bron van onuitputtelijk lve vr den aendere.
 
Ze beslote te wachten en te dulde. Zeve jaar zou et nog dure; ne langen tijd van drukkend lijen en oneindig geluk. Mor a was oepgeston uit de dod en a wist et, a vulden et meh il ze nief weze, en zij - zij lefden oemmes allin vr m!
 
Oep den avend van din dag, toeng da' de kazernes al geslote ware, lag Raskolnikov oep z'n bed en docht on eur. Et scheen 'em te asof da' d'aender gevangene, z'n vruger vijande, 'em nau meh aender ogen aankeke. A begost zelf meh un te klappen en kreeg vrindelijk aentwoorde. A docht dor nau over na, mor a von et imol ni raar - nau must alles oemmes aenders wrre!
 
A docht on eur. A erinnerde z'neige, e dat 'em eur alted ad gemarteld. A zag eur blik, mager gezichtshe, mor die erinneringen inderden 'em nau ni. A wist, da' z'n oneindige liefde da lije zou gemake.
 
En wa betikenden al die martelinge van et verlede? Alles, zelfs z'n misdaad, et vonnis en de verbanning, kwamen 'em nau, in d'ist opwelling, veur as iet da buiten m oem gebeurd was, iet waar dat 'em niks meh te maken ad g'ad. Trouwes, oep din avend kost 'em ni laenk onin on iet denke, z'n gedachten oep iet bepaald concentrere. A ad oek ni bewust een besluit kunne neme, a vulden allin mor. Et lven ad de plts van den dialectiek ingenomen en iet ilemol aens begost in z'n bewustzijn oep te kome.
 
Reageer
Tips om Antwerps te schrijven:
  • ae = de scherpe a van Aentwaerpe en staerk (sterk)
  • aa = de platte a van naam en baard
  • = de korte eu van strm (storm) en lstere (luisteren)
  • e = de lange oe van zjales (jaloers) en ber (boer)
  • i en o = zoals in bin (been) en grot (groot)
  • De ei/ij van klein en wijn en de ui van kruis zoals in het Nederlands, hoewel ze anders klinken (ongeveer als "klaajn", "waajn" en "kroajs").
Lees meer over de Antwerpse spelling!