Antwerps.be - alles over de Antwerpse taal

Aentwaerps Nederlands

Menu

... of dubbelklik op eender welk Antwerps woord op deze site!

Dostojevski - Misdaad en straf

Orig. "Dostoyevski - Prestuplenie i nakazanie"

Een fragment uit het laatste hoofdstuk van Dostojevski's bekendste werk, ook bekend met de fout vertaalde titel "Schuld en boete".
Bron: Filip Camerman
Ingetikt door Krommenaas
Antwerpse tekst  

Dostojevski - Misdaad en straf

't Was wer nen eldere, waermen dag. In de vruge morgend, oem een uur of zes, ging 'em nor ze waerk on den óever van de rivier, waar dad in nen barak nen ove geboud was oem albast te braende, diê dorna fijngestaempt wier. Ze ware daar meh un drije. Iên van de gevangene was meh ne wachtsoldaat nor de vesting gegon oem iên of aender waerktuig t'ale, en den aendere brocht out en lee et in den ove. Raskolnikov verliet den barak, ging on den óever van de rivier oep ne stapel balke zitten en keek nen tijd nor de briêë, verlate watervlakte. Van diên oêgen óever kost 'em de wijde laenden overzing. Van de vaere tegenoverliggenden óever kloenk aemper oêrbaar gezang. Oep de wijde, onoverzingbare steppe kost' e paar doenker punte zing: de tente van ne nomadestam. Daar was vrijad, daar leêfden aender mense die ni in et minst leken oep de bevolking van de streek waar dat 'em was. Vör die mense stoeng den tijd stil, ze leêfde nog in den iêw van Abraham en z'n kuddes. Raskolnikov zat strak en onbeweeglijk te kijken en z'n gedachte wiere droême. A docht on niks bepaald, mor een diepe dróefad kwelden 'em.
 
Toeng verscheen iniês Sonja. Ze was zochtshes nor öm tóe gekomen en zetten eureige neffen öm. 't Was nog iêl vruug en de kilte van de morgend was nog ni' verdwene. Sonja ad euren aermoeiigen ouwe pels aan en ne grunen doek oem. Eur gezicht dróeg nog de spore van eur zikte; 't was magerder en bliêker gewörre. Ze glimlachte verblijd en vrindelijk, mor gaf 'em een iêl schuchter polleke, gelak altijd.
 
Ze stak alted zoe schuchter eur aend uit asof da' ze bang was dat 'em eur zou wegstoête, en soems gaf z'öm zelfs iêmol gin aend. A pakten eur aend alted meh iet van afkiêr vast en gróetten eur knörrig. Soems zweeg 'em koppig tijdes iêl eur bezuuk. Dikkels vertrok ze bevend en verdrietig. Mor deze kiêr bleven un aenden in elkaar. A keek eur zoe nau en dan efkes aan, mor zee' dan niks en slóeg derna z'n oêge wer neer. Ze waren alliên, niemand zag un. De wachtpost keek zjust nen aendere kaent oep.
 
A wist zelf ni óe da 't kwam, mor iniês was et asof dad iet öm beetpakten en on eur vóete goeide. A schriêden en oemstrengelden eur knieë. Iêst was z'evig geschrokken en eur gezicht wier doêdsbliêk. Ze sproeng recht en keek 'em bevend aan. Mor dan ad ze 't iniês begrepe. Eindeloês geluk straalden uit eur oêge, ze begreep - en der was ginnen tijd vör twijfel - dat 'em van eur ield, dat 'em oneindig van eur ield en dad eindelijk de moment gekome was...
 
Ze wilden iet zegge, mor 't lukte ni. Trane stoengen in un oêge. Ze waren alletwiê bliêk en mager, mor in die ziekelijk bliêke snóete straalden et morgendroêd van den tóekomst, van oepstaending tot nief lêve. De liefden ad un da nief lêve gegeven en et art van den iêne was een bron van onuitputtelijk lêve vör den aendere.
 
Ze beslote te wachten en te dulde. Zeve jaar zou et nog dure; ne langen tijd van drukkend lijen en oneindig geluk. Mor a was oepgeston uit de doêd en a wist et, a vulden et meh iêl ze nief weze, en zij - zij leêfden oemmes alliên vör öm!
 
Oep den avend van diên dag, toeng da' de kazernes al geslote ware, lag Raskolnikov oep z'n bed en docht on eur. Et scheen 'em tóe asof da' d'aender gevangene, z'n vruger vijande, 'em nau meh aender oêgen aankeke. A begost zelf meh un te klappen en kreeg vrindelijk aentwoorde. A docht dor nau over na, mor a von et iêmol ni raar - nau must alles oemmes aenders wörre!
 
A docht on eur. A erinnerde z'neige, óe dat 'em eur alted ad gemarteld. A zag eur bliêk, mager gezichtshe, mor die erinneringen inderden 'em nau ni. A wist, da' z'n oneindige liefde da lije zou góemake.
 
En wa betiêkenden al die martelinge van et verlede? Alles, zelfs z'n misdaad, et vonnis en de verbanning, kwamen 'em nau, in d'iêst oêpwelling, veur as iet da buiten öm oem gebeurd was, iet waar dat 'em niks meh te maken ad g'ad. Trouwes, oep diên avend kost 'em ni laenk oniên on iet denke, z'n gedachten oep iet bepaald concentrere. A ad oek ni bewust een besluit kunne neme, a vulden alliên mor. Et lêven ad de plöts van den dialectiek ingenomen en iet iêlemol aens begost in z'n bewustzijn oep te kome.
 
Reageer
Tips om Antwerps te schrijven:
  • ae = de scherpe a van Aentwaerpe en staerk (sterk)
  • aa = de platte a van naam en baard
  • ö = de korte eu van störm (storm) en löstere (luisteren)
  • óe = de lange oe van zjalóes (jaloers) en bóer (boer)
  • en = zoals in biên (been) en groêt (groot)
  • De ei/ij van klein en wijn en de ui van kruis zoals in het Nederlands, hoewel ze anders klinken (ongeveer als "klaajn", "waajn" en "kroajs").
Lees meer over de Antwerpse spelling!