Antwerps.be - alles over de Antwerpse taal

Aentwaerps Nederlands

Menu

... of dubbelklik op eender welk Antwerps woord op deze site!

Et maske meh' de zwavelstokskes

Sprookje van Hans Christian Andersen. Vertaling van een Nederlandse vertaling.
Ingetikt door Krommenaas
Antwerpse tekst  

Et maske meh' de zwavelstokskes

't Was vriÍselijk koud, 't sniÍden en 't begost doenker te wŲrre. 't Was oek de lesten avend van 't jaar, oudejorsavend. In diÍ kou en in diÍn doenkere liep er oep straat een aerm klei maske, zonder muts en oep bloÍte vůete. Z'ad wel sloefen aang'ad toeng da' ze thuis vertrok, mor dad ielp ni' veul: 't waren iÍl groÍte sloefe, eur můeder ad ze lest gedrage, zoe groÍt ware ze, en 't masken ad ze ba 't oversteke verlore, toeng da' der twiÍ rijtuige vŲrbijvloge. Den iÍne sloef was ni te vinden en meh' den aendere ging er ne joenge vandeur: a zee dat 'em diÍn as wieg kost gebruiken as 'em later kindere kreeg.
 
Daar liep da maske dus oep eur bloÍte voetshes, die roÍd en blaut zage van de kou. In nen ouwe schort ad ze nen oÍp zwavelstokskes en iÍn bosken ield z'in eur aend. Niemand ad al iet van eur gekocht, den iÍlen dag ni. Niemand ad eur oek mor e stuiverke gegeve. Oengerig en koud liep ze dor en ze zag er zoe zielig uit, dad aerm schaap! De sniÍvlokke vielen in eur laenk blont aar, da' zoe schoÍn in eure nek krulde, mor on da soort dinges docht z'echt ni. Uit alle rame scheen licht nor buiten en 't rook overal zoe lakker nor gebraje gaens; 't was oemmes oudejorsavend en daar docht ze wel on.
 
In een oekske tusse twiÍ uize, worvan 't iÍn een bitshe vŲruitstak, ging z'in elkaar gedoke zitte. Eur biÍntshes trok z'onder eureigen oep, mor ze kreeg et nog kouwer, en nor uis durfde ze ni, want z'ad gin zwavelstokskes verkocht en oek gin stuiverke gekrege. Eur vader zou eur slagen en thuis was et trouwes oek koud. Ze woÍnde vlak onder 't dak en daar blaasde de wind lossendeur, oek al ware d'aergste splete meh stroÍt en ou lappe dichtgestopt.
 
Z'ad bekan gi gevuul ni miÍr in eur andshes deur de kou. O, wa' zou zoe'n zwavelstokske lakker waerm zen! Zou ze der iÍntshen uit et boske durve trekken en et tege de muur afstrijken oem eur polle te waerme? Ze trok er iÍnen uit. "Ritsss", wa' vlamde dad aert, wa braendde da! 't Gaf e waerm, elder vlammeke, zjust gelak e kerske, toeng da' z'eur polle derrond ield. E wonderlijk licht gaf et. 't Maske docht da' ze veur een groÍt' ijzere stoof zat meh' glinsterende kopere ballen en ne koperen troemmel. 't Vuur braendde zoe zalig, 't was zoe lakker waerm. Mor wa was da? 't Maske strekten eur voetshes al uit oem die oek te waerme - toeng ging de vlam uit, de stoof verdween - en zij zat meh e stoempelke van et afgebraend zwavelstoksken in eur aend.
 
Ze stak er nog iÍn aan. Et braendde, 't gaf licht en wor da 't schijnsel oep de muur viel wier diÍ deurzichtig, zjust gelak ne sluier. Ze keek zoÍ de kamer in, wor a' de tafel gedekt was meh e spierwit tafelkliÍd, meh et fijnste porcelein. De gebraje gaens, gevuld meh pruimen en appeltshes, stoeng zalig te daempe. En wa 't allerzaligste was, de gaens sproeng van de schaal en waggelde meh een verket en e mes in eure rug over de grond. Ze kwam recht oep et aerm masken af; toeng ging et zwavelstoksken uit en was alliÍn den dichte, kouwe muur der nog.
 
Ze stak er nog iÍn aan. Toeng zat z'onder de schunste karsboÍm, nog grutter en nog rijke versierd dan den boÍm diÍn a' ze deur de glaze deur ba de rijke koÍpman ad gezing, veurig jaar meh karsmis. Der braendde wel duzend kerskes on de grung takke, en gekleurde prentsjes, gelak a' g'in etalages zie, keken eur aan. Et maske strekten eur twiÍ pollen uit - toeng ging et zwavelstoksken uit, al de karstkerskes ginge de lucht in en veraenderden in staere, zag ze. IÍntshe viel er en liet een lange streep van vuur achter on den emel.
 
"Nau go' der iemand doÍd," zee 't maske. Want eur ou bomma, d'iÍnigste die lief was gewest tegen eur, mor die nau doÍd was, ad gezee: as er een staer vald, go' der een zieltshe nor den emel.
 
Ze streek wer e zwavelstoksken af tege de muur, 't gaf licht en in et schijnsel stoeng eur bomma, iÍl duidelijk, iÍl stralend, iÍl vrindelijk en lief.
 
"Bomma!" riep et maske. "O, nemd me mee! Ik weet da' ge weg zeh, as et zwavelstoksken uit goh. Weg, zjust gelak de waerme stoof, de gebraje gaens en diÍ prachtige groÍte karsboÍm." ÷stig streek ze de rest van de zwavelstokskes in et bosken af, want ze wilden eur bomma vastouwe. De zwavelstokskes gave zoeveul licht da 't kleÍrlichten dag leek. De bomma ad er nog noÍt zoe schoÍn en zoe groÍt uitgezing. Ze nam et klei masken oep euren aerm en ze vloge, stralend en blij, iÍl iÍl oÍg. Der was ginne kou, ginnen oenger, ginne schrik - ze waren in den emel.
 
Mor in et oekske ba et uis zat in de kouwe wintermorgend et klei maske meh' de roei kokskes, meh ne glimlach oem eure mond - doÍd, doÍdgevroren oep de lesten avend van 't oud jaar. 't Wier nievejorsmorgend en de kleinen doeie zat dor meh eur zwavelstokskes, worvan dad een boske bekan was oepgebraend. Z'eed eureige wille verwaerme, zeeŽ ze. Niemand wist wa' vŲr schoÍn dinges z'ad gezing, oe stralend ze meh eur bomma de vreugde van 't nief jaar was ingegon.
 
Reageer
Tips om Antwerps te schrijven:
  • ae = de scherpe a van Aentwaerpe en staerk (sterk)
  • aa = de platte a van naam en baard
  • Ų = de korte eu van stŲrm (storm) en lŲstere (luisteren)
  • ůe = de lange oe van zjalůes (jaloers) en bůer (boer)
  • en = zoals in biÍn (been) en groÍt (groot)
  • De ei/ij van klein en wijn en de ui van kruis zoals in het Nederlands, hoewel ze anders klinken (ongeveer als "klaajn", "waajn" en "kroajs").
Lees meer over de Antwerpse spelling!